Na wstępie należy zaznaczyć, że największym nieszczęściem jest, że taka książka musiała zostać napisana. A musiał zostać napisana, ponieważ zamordowano Jolantę Brzeską, ponieważ tak wiele osób zostało eksmitowanych, pozbawionych prawa do dachu nad głową, wyzbytych z godności, ponieważ tak często zamiast realnej pomocy w obliczu kryzysu mieszkaniowego ludzie muszą wysłuchiwać pustych komunałów polityków i steku nic niewartych obietnic.

Czy masz w domu małego rebelianta? Ta książeczka jest dla niego lub dla niej! Jeśli chcesz przekazywać dziecku takie wartości jak wolność myśli, dyskusji, szacunku dla innych – przeczytaj mu ją. Ale uwaga! Jest ryzyko!

Nie sposób dziś nie znać terminu Państwo Islamskie (znanego także pod akronimami ISIS lub Da’isz). Stało się ono bardzo szybko nowym, współczesnym straszydłem, które podobno puka do bram Europy, a nawet je przekracza zmieszane z tłumem uchodźców. Dwójka francuskich dziennikarzy – Olivier Hanne i Thomas Flichy de la Neuville – autorów książki „Państwo Islamskie. Geneza nowego kalifatu” stara się przeprowadzić czytelnika, przez genezę, historię i współczesność tego geopolitycznego tworu.

Nie łza, nie łza, zaślubiny z morzem W którym pływają dziewcząt ławice. Falą spienioną ciągniesz je za włosy Całujesz gwałtownie w usta, co proszą. Zachłyśnięte tobą dziwią się swym ciałom Topielczym, że nie toną a się unoszą. Pomagasz imigrantom przekroczyć ostatnią Granicę. Czy tak?

24 czerwca 2015 roku w AKK Zemsta odbyła się dyskusja wokół książki „Sercem w lesie” Diany Ronnberg. Z autorką książki rozmawiali Roman Kubicki (Instytut Filozofii UAM, UAP) i Kalina Olejniczak (Radio Merkury). Duchowym patronem spotkania był Grzegorz Klaman (wywiad), u którego Diana Ronnberg się doktoryzowała. Rozmowa koncentrowała się nie tylko na problematyce podejmowanej przez autorkę, ale była też próbą diagnozy obecnej kondycji społeczeństw doby kryzysu. W spotkaniu wzięło udział około 20 osób.

 W minionym tygodniu poznaniacy mieli okazję uczestniczyć w spotkaniu „Dlaczego w Polsce nie ma antysemityzmu?”, odbywającym się w Teatrze 8 Dnia. Pretekstem do niego i swoistym motywem przewodnim była książka Anny Karoliny Kłys „Tajemnica Pana Cukra”. Oprócz autorki w spotkaniu uczestniczył również dr Piotr Forecki, politolog z UAM zajmujący się m.in. problematyką antysemityzmu.

No tak, skoro mamy okrągłą rocznicę to przydałby się jakiś tekst okolicznościowy, jakaś historyczna wspominka wyliczająca osiągnięcia i wspaniały rozwój pośród burz i zamieci, których przez ten czas było sporo. Lata wspólnych zamierzeń i ich realizacji z wieloma ludźmi, ciężko jednak zamknąć w jakimś skondensowanym i ograniczonym jak CV podsumowaniu.

W dniu 13 marca (środa) odbędzie się w Anarchistycznej Klubo-Księgarni „Zemsta” spotkanie z Antonim Kamińskim, filologiem i filozofem, znanym badaczem życia i myśli Michaiła Bakunina. Kamiński jest autorem książki opisującej koleje losu najbardziej znanego w historii rewolucjonisty, jednego z twórców anarchizmu i założyciela ruchu społeczno-politycznego opartego na jego założeniach. Właśnie ukazały się pierwsze dwa, z trzech planowanych, tomów.

Od śmierci Michaiła Bakunina minęło ponad 130 lat, jednak do dziś inspiruje on kolejne pokolenia. Nakładem wydawnictwa wrocławskiego Uniwersytetu Ekonomicznego ukazały się dwa tomy, zaplanowanej na trylogię, pracy Antoniego A. Kamińskiego „Michaił Bakunin. Życie i myśl”. Jest to pierwsza tak pełna i kompletna (wydane dwa tomy to ponad 1200 stron) biografia Bakunina w polskiej literaturze. Tom pierwszy „Od religii miłości do filozofii czynu (1814-1848)” opowiada o początkach życia rewolucjonisty, jego pierwszych poszukiwaniach filozoficznych i próbach zaangażowaniu się w działalność polityczną. Tom drugi „Podpalacz Europy (1848-1864)” pokazuje Bakunina, który wypowiedział już posłuszeństwo carowi i z wielkim zapałem włączył się w działalność rewolucyjną podczas europejskiej Wiosny ludów, gdy nastał czas reakcji Bakunin trafił za kraty, ścigany przez większość rządów, ostatecznie trafił do rosyjskich kazamatów gdzie spędził 8 ciężkich lat. Wydanie tomu trzeciego pod tytułem „Anarchista. 1864–1876” planowane jest najprawdopodobniej na przyszły rok. Książka jest dostępna w dystrybucji Oficyny Trojka, można ją zakupić na Rozbracie oraz w Klubokawiarni Zemsta, choć ze względu na duże zainteresowania, prosimy skonsultować się wcześniej telefonicznie lub mailowo.

Różnice zdań występujące pomiędzy autorami z niniejszego zbioru są mniej ważne niż wspólna więź łącząca ich krytyczne badania. Dlaczego społeczny byt człowieka przyjmuje formę kapitalistycznych stosunków społecznych, w których społeczeństwo występuje jako zwykły zasób ekonomiczny? Czas to pieniądz. Jeśli jednak czas jest pieniądzem, to czy człowiek jest jedynie padliną czasu? Jak to możliwe, że byt człowieka przyjmuje postać systemu ekonomicznego, w którym akumulacja fikcyjnego bogactwa i jego zabezpieczenie podczas kryzysu za pomocą podłych cięć, co oznacza redystrybucję bogactwa od biednych do bogatych, jest ważniejsza od dobrobytu całej klasy ludzi? Autorzy z tego zbioru twierdzą, że dopóki jedna klasa jest w stanie bezkarnie głodzić inną, wolność pozostaje jedynie nic niewartym urojeniem. Mówią też, że dopóki bogaci zachowują prawo do decydowania o życiu i śmierci innych, równość pozostaje również nic niewartym urojeniem.

„Ekonomia uczestnicząca” Michaela Alberta spoczywa na mojej półce od dwóch lat, ale jak to czasem bywa, do rąk wpadła mi dopiero niedawno. Z jednej strony żałowałem, że nie pochłonąłem jej wcześniej, gdyż byłbym uzbrojony w arsenał argumentów przeciwko ślepym wyznawcom neoliberalnego TINA. Z drugiej jednak, w obliczu kryzysu książka nabiera szczególnego znaczenia i może być odczytywana w nowych kontekstach. Mowa o kapitalistycznym załamaniu gospodarczym, które wbrew życzeniowym proroctwom demagogów wolnego rynku, trwa już pół dekady, a w ostatnim roku wydało na świat dwie niespodziewane rewolucje: arabską „wiosnę ludów” i ruch Oburzonych. Żyjemy więc w czasach, gdy zapotrzebowanie na alternatywne teorie społeczno-ekonomiczne jest szczególnie pilne.

Hakim Bey w swoich rozważaniach o Tymczasowej Strefie Autonomicznej odnosi się często do pojęcia spektaklu. Niechaj więc ten spektakl posłuży nam teraz w sposób symboliczny, jako konstrukcja na której opierać się będzie ta (przyznaje nieco przerysowana tudzież lekko histeryczna nawet ) recenzja ( zakładając, że twór poniższy można tym mianem określić).I oto spektakl się rozpoczyna.

Kolejny, 13 numer Przeglądu Anarchistycznego ujrzał światło dzienne! Poniżej przedstawiamy redakcyjny wstęp oraz spis treści. Zapraszamy do lektury!W wyodrębnionych obszarach rzeczywistości możemy często lepiej dostrzec procesy istotne ze społecznego i politycznego punktu widzenia. Łatwiej zauważamy ich wpływ na nasze codzienne życie. W tym numerze Przeglądu Anarchistycznego zajęliśmy się np. edukacją i piłką nożną. Prezentowane analizy dotyczące tych wątków były wynikiem wielomiesięcznej pracy redakcji, ale ta tematyczna koincydencja jest dziełem przypadku. Można jednak zapytać, co one mają ze sobą wspólnego?

Poznań to miasto anty-inteligenckie- mówił prof. Piotr Piotrowski na poniedziałkowym spotkaniu na Rozbracie. Martwe Muzeum Narodowe w Poznaniu nie ma nic do zaoferowania nawet konserwatystom. Brak nawet jednej dobrej księgarni. Posucha intelektulna – wyliczał profesor. Zauważcie, mówił, jaką hierarchię wartości zawiera Stary Browar w samej swej nazwie jako Centrum Biznesu, Handlu i Sztuki. Co nam z elit intelektualnych, kulturalnych czy biznesowych, ktore doprowadziły do stworzenia i uwiarygodnienia tego systemu „zarządzania” miastem (jego kulturą)? Doprowadziły do kryzysu, a dziś uzurpują sobie prawo do nadzorowania oddolnie inicjowanych prób wyjścia z tego kryzysu. Oczywiście naszym kosztem. Czy to nie czas by poszukać innych koncepcji niż ta, którą znamy z historii – twórzmy nowe elity, mające lepiej zarządzać? Pytali zgromadzeni.

18 lutego mięliśmy okazję zaprosić Was na spotkanie z Ewą Jasiewicz, działaczką i dziennikarką, i Przemysławem Wielgoszem, redaktorem Le Monde diplomatique. Odbyło się ono w klubokawiarni Meskalina z okazji wydania książki Ewy Jasiewicz „Podpalić Gazę”. Autorka już tradycyjnie przedstawiła najpierw swój wykład, następnie zaś podjęła otwartą dyskusję z osobami zgromadzonymi na sali.