Trzeci rowerzysta nie żyje! Kto następny?

Kto ponosi odpowiedzialność za śmierć rowerzysty na ul. Przybyszewskiego? Polityk, zarządca, motorniczy czy rowerzysta. Martwi głosu nie mają. Nie mają go też jeszcze żywi rowerzyści. Decyzje o tym co jest i czego nie ma w tym mieście, zapadają w gabinetach pana prezydenta Kruszyńskiego i w biurach Zarządu Dróg Miejskich. Dziś po raz kolejny społeczeństwo skonfrontowało się z efektem ich decyzji. Trup na miejscu. Inaczej być nie mogło, gdy rozpędzone żelastwo trafia na rowerzystę. Mogło być inaczej gdyby projektanci, a raczej ich zleceniodawca, posłuchali głosu rowerzystów. Niestety na co dzień mamy do czynienia z rozpędzony betonem ZDM.

Niespełna dwa lata temu mieliśmy okazje uczestniczyć w tzw. Zespole Konsultacyjnym (o którym pracy obszernie pisaliśmy). Zespół ów został powołany jako parawan dla fuszerki ZDM i dyletanctwa władz miasta. Taki PR-owski gest miasta know-how. Miał on zajmować się kwestiami stricte technicznymi, poprawy projektów inżynierskich przy budowie i remoncie ulic. Niestety rowerzyści zażądali na wstępie od ZDM wprowadzenia standardów na europejskim poziomie. Narady odbywały się co miesiąc. Przez niecały rok spotykaliśmy się z inżynierami, by za darmo doradzać celem polepszenia komunikacji rowerowej. Najwyraźniej za mocno cisnęliśmy swoje i władza, jak i instytucja jej podległa, postanowiły powiedzieć nam – fuck off. Nie będzie nam się tu nikt panoszyć i targowisko uprawiać. Tylko żądania i żądania. Władza ma odpowiedni aparat by zrobić wszytko jak należy. I robi. W tę nutę uderzył Eugeniusz Bayer Naczelnik Wydziału Zarządzania Ruchem na jednym ze spotkań zespołu mówiąc: „Nie pozwolimy by pan anarchizował nam tutaj nasze spotkanie”. Padło to na spotkaniu, kiedy właśnie konsultowaliśmy projekt drogi rowerowej na ul. Przybyszewskiego – tej drogi. Rozmawialiśmy o tym jak powinna ta droga wyglądać. Trwało to chyba z cztery miesiące. Na nasze pytania, nie otrzymywaliśmy odpowiedzi, a na propozycje i korekty odpowiedz brzmiała: „nie da się”. 

Generalnie projekt przedstawiony przez ZDM, nie spełniał postawowych kryteriów użytecznoci, był źle zaprojektowany, a od nas oczekiwano, że weźmiemy za to odpowiedzialność. Na 16 uwag jakie wnieśliśmy do projektu, uznano jedną. Podobnie było z uwagami innych stowarzyszeń. W takiej sytuacji, Zespół Konsultacyjny, nie posiadajac innych możliwosci, podjął decyzję negatywnie oceniającą cały projekt, który i tak został zrealizowany przez ZDM.

Przyznam się ze dziś bym nie usnął, gdybym podpisał się pod projektem, za te kosmetyczne poprawki, jakie oferował ZDM. Martwy rowerzysta udusiliby mnie we śnie. Bo te poprawki i tak nie uratowałyby mu życia. W tym miejscu – bez względu kto winien – ofiar może być w przyszłości więcej.

W projekcie konsultacji dot. Przybyszewskiego, Żeromskiego proponowaliśmy przede wszystkim uproszczenie tej trasy komunikacyjnie, tak by można przejechać nią wzdłuż drogi. ZDM się nie zgodził, gdyż logika urzędników jest taka, że rowerzyści potrzebują ścieżek rowerowych – synonim dróżek rekreacyjnych po krzakach by można dojechać nad Rusałkę, albo na działkę. Taką ścieżkę zaproponowali i zrealizowali. Na nasz postulat odpowiedzieli „nie da się – bo to nie są nasze grunty”. Ale które odcinki, już nie usłyszeliśmy, bo – to nie mieści sie w naszych kompetencjach. Tak przebiegają konsultacje. Nawet gdybyśmy poszli do Geopozu (spółka miasta) zapłacili za wyrysy, później zrobili projekt za własne pieniadze zgodnie ze sztuka inżynierską, przyszli po godzinach pracy i przedstawili to ZDMowi, to nasza praca trafiłaby i tak do śmieci. Bo żyjemy w mieście know-how. A monopol na to „jak”, ma betonowa gwardia.  

Przez 20 lat poznanskich rowerzystów ogrywano w debatach publicznych, w białych rękawiczkach, umiejętnie ignorując postulaty. To się zmienia. W ciągu ostatniego roku pojawiły się inne, krwawe argumenty – mamy trzeciego trupa rowerzysty. Do tej pory można było nas ogrywać w białych rękawiczkach, a co teraz? Zmienicie białe rękawiczki na gumowe? 

Relacja z konsultacji jedna i druga