Pogorzelcu, miasto ci nie pomoże!

  • rozbrat.org
  • środa, 08 kwiecień 2015
Minęły trzy tygodnie od pożaru przy ul. Roboczej, a władze Poznania pozostają głuche na prośby pogorzelców o zapewnienie lokum zastępczego - pisze do nas jedna z mieszkanek ewakuowanego budynku. Pożar bloku rozpoczął się ok. godziny 1.00 w nocy. Ogień początkowo odciął główne wyjście z budynku, więc wydostaliśmy się na przylegającą do niego galerię, gdzie czekaliśmy na straż pożarną. Wkrótce okazało się, że musimy opuścić teren bloku – strażacy, pomimo wstępnych zapewnień o całkowitej kontroli sytuacji i prośbach o pozostanie w mieszkaniach, rozpoczęli akcję ewakuacyjną. Ogień zajął dach bloku, w konsekwencji czego spaliło się całe piąte piętro, a akcja gaśnicza zniszczyła niższe kondygnacje budynku.

W trakcie gaszenia pożaru podstawiono autobus dla lokatorów płonącego obiektu – niektórzy z nas wybiegli z domów w piżamach, nie dostaliśmy jednak koców ani niczego ciepłego do picia. Przemarznięci zostaliśmy przetransportowani do hotelu robotniczego na Dębiec. Po ciężkiej nocy czekała nas jednak niemiła niespodzianka w postaci odwiedzin dwóch pracownic Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, które poprosiły o podpisanie dokumentu z klauzulą dotyczącą zrzeczenia się pomocy od tej instytucji. Panie zapewniały nas, że skoro pogorzelcy są osobami pracującymi nie przysługuje im wsparcie z MOPR. Część mieszkańców podpisała pismo, mimo że nikt nie przeprowadził z nimi indywidualnego wywiadu na temat sytuacji, w której się znajdują. Decyzja o niewypłacaniu świadczeń została cofnięta dopiero, gdy urzędnicy zrozumieli niestosowność tych działań.

Innym poważnym uchybieniem było przekonanie, że żadnemu z pogorzelców nie należy się pomoc mieszkaniowa. Urzędnicy wyciągnęli te wnioski na podstawie standardu zamieszkiwanego przez nas bloku oraz faktu, iż na większość mieszkań lokatorzy zaciągnęli kredyty. W efekcie część z nas nadal przebywa gościnie u znajomych, niektórzy w hotelu robotniczym, a ja znalazłam schronienie u poznańskich anarchistów. Za radą zastępczyni dyrektorki  ds. polityki mieszkaniowej Wydziału Zdrowia i Spraw Społecznych złożyłam wniosek o przydział mieszkania. Początkowo urzędnicy twierdzili, że osobie, która ucierpiała w zdarzeniu losowym i która nie osiąga aktualnie żadnych dochodów należy się pomoc mieszkaniowa. W wyłączonym z eksploatacji budynku mieszkałam wraz z partnerem w oparciu o umowę użyczenia (opłaty za media i czynsz do administracji) i tylko to pozwalało mi kontynuować edukację uniwersytecką. Po upływie dwóch tygodni okazało się, że zapewnienie dachu nad głową osobom, które go niespodziewanie straciły okazało się niemożliwe – pogorzelcy powinni wpisać się na listę oczekujących na przydział mieszkań w roku 2016. Do tego czasu muszą wynająć na wolnym rynku lokum i spłacać kredyty, których zawieszenie nie wchodzi często w rachubę (banki życzą sobie wysoką prowizję lub spłatę 6 rat w miesiącu następującym po zawieszeniu). Nie wszystkie ubezpieczenia mieszkań pokryją straty – w niektórych wypadkach kwota odszkodowania zrekompensuje zaledwie połowę poniesionych szkód.

Pomoc ze strony miasta, o której rozpisywały się media, do wielu z nas nie dotarła. Deklaracje urzędników brzmiały przekonywująco, jednak do ich wypełnienia nie doszło, co każe wyciągnąć smutne wnioski – Poznań nie jest przygotowany na interwencje nawet w tak niewielkim zakresie. Oferowanie 4 tygodni zakwaterowania w hotelu robotniczym lub w Centrum Interwencji Kryzysowej, oddalonym 15 km od centrum miasta, to żenująca propozycja dla ludzi, którzy stracili poczucie bezpieczeństwa na długi czas. Sam pożar był dla wielu z nas traumatycznym przeżyciem, a powrót do normalnego funkcjonowania, przy braku wsparcia władz, potrwa jeszcze bardzo długo. Mam nieodparte wrażenie, że kondycja psychiczna pogorzelców, ich bezradność i zagubienie, jest wykorzystywana przez urzędników – dopóki lokatorzy zniszczonego bloku nie zgłaszają potrzeb mieszkaniowych oficjele nie informują nas o przysługujących prawach, a w przypadku jakichkolwiek pytań wielokrotnie zbywają, zapewniając, że roszczenia tego typu są bezskuteczne.

Poznaniacy wiązali spore nadzieje na zmianę miejskiej polityki wraz ze zmianą warty na fotelu prezydenckim – okazało się, że nowe władze uprawiają starą politykę i los pogorzelców jest im obojętny. Sytuacje kryzysowe są najlepszym sprawdzianem dla rządzących, a ci po raz kolejny nie stanęli na wysokości zadania.

Nazwisko i imię znane redakcji

Ludzie czytają....

Jesteśmy, działamy, Rozbratu nie oddamy - relacja z demonstracji

18-09-2019 / Rozbrat zostaje!

14 września o godzinie 13:00 na ulicy Pułaskiego, tuż przy istniejącym już 25 lat skłocie Rozbrat, rozpoczął się protest w...

Biji Rojava! - Kurdowie się nie poddają

11-10-2019 / Walka klas

Od kilku dni z całego świata płyną doniesienia o tureckiej agresji na położoną w północnej Syrii Rożawę, multietniczy, autonomiczny region...

Business as usual

21-10-2019 / Poznań

W poprzedni weekend postanowiliśmy przypomnieć o roli banku PKO BP, w inwestycji która będzie mieć katastrofalny wpływ na nasz klimat...

Mniej mitów, więcej faktów o Rozbracie

09-10-2019 / Rozbrat zostaje!

Rozmowa na temat sytuacji prawnej skłotu z Antonim Wiesztortem, działaczem warszawskiego i poznańskiego ruchu lokatorskiego, członkiem Kolektywu Rozbrat.