Unormowanie te wynikają po części z przepisu par. 151 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 1968 roku w sprawie czynności komorników (Dz. U. Nr 10, poz. 52 z późn. zm.) oraz z przepisu art. 813 Kodeksu postępowania cywilnego.

Par. 151 ust. 2 w/w rozporządzenia brzmi: „W razie choroby dłużnika, członka jego rodziny lub domownika komornik wezwie lekarza celem stwierdzenia, czy wykonanie eksmisji może się odbyć bez oczywistej szkody dla stanu zdrowia chorego, i postąpi stosownie do okoliczności”.

Art. 813 k.p.c. brzmi: ”§ 1. W wypadkach wymagających zasięgnięcia opinii biegłego, komornik zwróci się o wydanie opinii do jednego lub kilku stałych biegłych sądowych. Jeżeli wśród stałych biegłych sądowych nie ma biegłego wymaganej specjalności, komornik zwróci się do sądu o wyznaczenie biegłego i odebranie od niego przyrzeczenia.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, gdy wezwany przez komornika stały biegły sądowy został wyłączony lub nie przyjął nałożonego na niego obowiązku z przyczyn wskazanych w art. 280, a nie ma innego biegłego tej specjalności wśród stałych biegłych sądowych”.

Komornik nie dostosował się do tych norm i nie powołał biegłego lekarza, który określiłby faktyczny stan rzeczy. 

W przypadku świadków czynności komorniczych przepis k.p.c. brzmi:

„Art. 812. § 1. Wierzyciel i dłużnik mogą być obecni przy czynnościach egzekucyjnych. Na żądanie stron albo według uznania komornika mogą być obecni także świadkowie, w liczbie nie większej niż po dwóch z każdej strony”.

Świadkowie strony osób eksmitowanych nie zostali dopuszczeni. W stosunku do osób eksmitowanych naruszeń prawa dopuściła się także policja, co stanie się przedmiotem osobnej skargi.