Porażka z Czechami i zakończenie rywalizacji polskiej reprezentacji na dnie tabeli przyniosło bolesne otrzeźwienie. Także medialne. Może jeszcze dałoby się znieść ten ciężar, jakim jest Euro, gdyby móc emocjonować się występami Polaków i napawać poczuciem narodowej dumy. Można by od biedy przełknąć strefy kibica wybudowane za grube miliony, piwo po 15 złotych za kufel, wszechobecność policji przypominająca stan wyjątkowy, hałas do późna, tony śmieci i ględzenie na okrągło o piłce nożnej. Klęska dobitnie uświadomiła nam jednak, jak bardzo byliśmy naiwni. Jak żałośnie wyglądamy w tych przedziwnych narodowych strojach, jakbyśmy się urwali z festynu dla przedszkolaków. Umalowani, rozkrzyczani i upojeni nadzieją, że dzięki Euro znowu będziemy husarskim imperium. Wreszcie rozpłakani. Bo polskie marzenia okazały się marketingowym trikiem na usługach Kompanii Piwowarskiej.

EURO 2012 nie istnieje. Jest tylko wyalienowanym obrazem, migawką, która pojawiła się przy zagłuszających myślenie fanfarach patriotycznego uniesienia. 99,9 proc Polaków nie doświadczy piłkarskiego widowiska na żadnym z wybudowanych za kilka miliardów złotych stadionów. Pozostaje tylko oddzielony spektakl, który adoruje sam siebie. Ćwiczenia snajperów w telewizji jako gwarant bezpieczeństwa i kanonada kapitalistycznej akumulacji, która transferuje pieniądze z kieszeni obywateli do sejfów wielkich korporacji.

W wielu mediach głównego nurtu redakcje podjęły decyzję, aby poddać się fali „kibicowskiego” entuzjazmowi, czego mają oczekiwać nie tylko potencjalni odbiorcy (choć nie jest już takie oczywiste), władze polityczne, ale też reklamodawcy. Krytykę słabo się kapitalizuje. Z hurraoptymizmem jest dokładnie przeciwnie. Jedna bramka strzelona przez narodową reprezentację wystarczy, aby sukces przekuć na zysk i wyborcze głosy. Gorzej, jeżeli bramek tych nie będzie.

Za kilka dni czeka nas jeszcze raz to samo. Rocznica obchodów powstania ONR, czyli zjazd oenerowców z całego kraju na wspólny przemarsz. Przemarsz, który wyróżnia się od innych zgromadzeń środowisk skrajnie prawicowych w tym kraju, swoim szczerym, paramilitarnym charakterem. Ubrany w mundury, skrajnie prawicowy aktyw, niosący organizacyjne sztandary ze swoją przedwojenną symboliką, militarny szyk i oprawa, w połączeniu ze skrajnie prawicowymi, nacjonalistycznymi hasłami i przemówieniami, to wszystko nie pozostawia złudzeń: dzisiejszy ONR jest i chce być tym czym był ONR przedwojenny. Odwołuje się do, i podąża za, swoją faszystowską tradycją lat 30-tych.

Na wielu demonstracjach przeciwko ratyfikowaniu przez Polskę umowy ACTA pojawiają się przedstawiciele organizacji prawicowych.  Prawicowych przeciwników ACTA można z grubsza podzielić na dwie grupy. Pierwszą z nich stanowi twardy elektorat Prawa i Sprawiedliwości, Solidarnej Polski, Radia Maryja, Gazety Polskiej itp. Ta grupa generalnie nie ma pojęcia o co w ACTA chodzi, bierze udział w protestach gdyż tak się złożyło, że umowę ma ratyfikować rząd Platformy Obywatelskiej.  Uczestnictwo w protestach polega, głównie na głoszeniu tych samych haseł co przy każdej innej okazji (Smoleńsk, koncesja dla telewizji Trwam, zagrożenie dla niepodległości Polski ze strony UE, dyskryminacja katolików itd. itp.) , w większości nie mających nic wspólnego z ACTA. Część z tych osób (głównie starszych) żyje we własnym wyimaginowanym świecie kreowanym przez prawicową propagandę, część (głównie młodszych) zdaje sobie doskonale sprawę, z cyniczności i populizmu jaki kryje się za wsparciem dla protestów. 

To tajemnicze słowo, obok skrótu ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement ), zrobiło w minionych dniach oszałamiającą karierę. Tak więc z ust jednego ministra słyszymy, że konsultacje były wystarczające i prawidłowo przeprowadzone, drugi minister kaja się i przeprasza za właściwy brak konsultacji i obiecuje, że teraz po podpisaniu dokumentu można je jeszcze raz, tym razem prawidłowo, przeprowadzić. Opozycja gani rząd za brak konsultacji, rząd twierdzi, że przecież formalnie konsultacje były.

Związek zawodowy Inicjatywa Pracownicza otrzymał pismo z kancelarii prawnej wynajętej przez spółkę Agora, wydawcy Gazety Wyborczej, z żądaniem natychmiastowej zapłaty grubo ponad 30 tys. złotych tytułem naruszenia praw autorskich. Zarzucono organizacji, że bez stosownej zgody na jej portalu internetowym, przez kilka lat, ukazało się ponad 30 artykułów z Gazety Wyborczej. Wszystkie dotyczyły tylko aktywności związkowej samej Inicjatywy Pracowniczej.

Mijający rok, który obfitował na całym świecie w rewolucje i protesty, unaocznił wszystkim głębokość obecnego kryzysu. W Polsce do tej pory twierdzono, iż problemy świata nas nie dotyczą, nie dotyka globalna bessa. Ale zapaść czy stagnacja ekonomiczna jest faktem. Dodatkowo traktowanie przyrostu PKB jako wskaźnika społecznej pomyślności, staje się coraz bardziej wątpliwe. Prawie wszystkie kraje arabskie, przez które przetoczyła się zeszłoroczna fala niezadowolenia społecznego, mogły się wcześniej pochwalić wysokimi wzrostami produktu krajowego brutto. Nie uchroniło to tamtejszych elit władzy przed poważnymi problemami.

30. rocznica wprowadzenia stanu wojennego przez komunistyczny reżim, posłuży - w tym roku ze szczególną siłą - jako pretekst dla nacjonalistycznej i skrajnie prawicowej propagandy. Jednak zimą przełomu 1981 i 1982 roku rządowe siły bezpieczeństwa i wojsko nie strzelały do ludzi przekonane, że mierzą w patriotów czy Polaków. Strzelano do robotników i „wichrzycieli”, a wielu protagonistów dzisiejszego skrajnie nacjonalistycznego i prawicowego ruchu w Polsce, poparła reżim Jaruzelskiego i kolaborowała z nim.

Od tego semestru weszła w życie ustawa, która m.in. uniemożliwia bezpłatne studiowanie na dwóch kierunkach, obniża stypendia socjalne, zmienia możliwość ich otrzymywania, w tym też naukowych, przy czym dalej nikt nie wie jakie to są dokładnie zmiany. Jedni uważają, że to dobrze, bo ile można dawać pieniędzy na studentów, z tych „naszych podatków”,. Inni twierdzą, że odcina się możliwość kształcenia dla tych, co naprawdę chcą w pełni wykorzystać własne możliwości.

Szum medialno – polityczny, który rozpętał się po wydarzeniach 11 listopada pozbawił mnie wszelkich złudzeń – państwo nasze jest ze wszech miar ksenofobiczne, a nacjonaliści stanowią zaledwie czubek góry lodowej. I to właśnie sprawia, że jeszcze wyraźniej widzę, jak potrzebne są działania antyfaszystowskie, przeciwdziałające wszelkim uprzedzeniom i dyskryminacji. Także ze względu na pochodzenie narodowe.

Lepiej mniej, ale lepiej – tak można powiedzieć o przeprowadzonym 12 października na poznańskim Rozbracie spotkaniu z Jeffem Halperem, współzałożycielem Izraelskiego Komitetu Przeciwko Wyburzaniu Domów, autorem książek i artykułów poświęconych izraelskiej wojnie przeciwko narodowi palestyńskiemu.

Gdyby wierzyć pierwszym sondażom, wyniki wyborów nic nie zmienią nawet w formalnym układzie sił. Wygrała PO przed PiS, bardzo podobnym stosunikiem jak cztery lata temu. Jedynym novum jest wejście do sejmu Palikota, który faktycznie odebrał głosy SLD. Dowodziłoby to tylko tego, że tzw. „lewica” nie ma nic wspólnego z kwestią socjalną. Ale nie jest to jednak dla nas zaskoczeniem (czytaj TUTAJ). Po drugie: do urn poszło mniej uprawionych do głosowania - ok. 48,9 proc. wobec blisko 54 proc. w 2007 r. Dojadamy, że w Europie Zachodniej ten odsetek kształtuje się na poziomie przeważnie sporo ponad 80 proc. Władza w Polsce w dalszym ciągu cierpi na kryzys legitymizacji.

Jak uczy nas wieloletnie doświadczenie, kampania przedwyborcza miesza, na co dzień wydawałoby się inteligentnym ludziom w głowach. Ostatnio szczególnym objawem politycznego debilizmu jest udzielnie przez niektórych i niektóre przedstawicielki lewicy poparcia dla partii Palikota. Kilka wyświechtanych antyklerykalnych frazesów i werbalne poparcie dla lesbijek i gejów wystarczyło, aby zaczęto poważnie traktować tego politycznego celebrytę. Tym sposobem liberalno-lewicowa inteligencja chce zniżyć się do poziomu nastoletnich fanek i fanów Dody, którzy w swoim uwielbieniu dla gwiazdy przynajmniej nie ukrywają, że generowane jest ono przez gruczoły.

W związku z nadchodzącymi wyborami parlamentarnymi, Federacja Anarchistyczna s. Poznań, apeluje do bojkotu głosowania. Uczestnictwo w wyborach, w obecnej sytuacji politycznej legitymizuje jedynie system sprawowania rządów, który ponosi odpowiedzialność za kryzys gospodarczy, zapaść finansów publicznych, wzrastające koszty utrzymania, bezrobocie i chroniczny niedowład systemu opieki zdrowotnej i socjalnej. Z drugiej strony dotowanie partii politycznych z budżetu państwa, poparcie rządów i elit politycznych przez neoliberalne mass media, wykorzystywanie stanowisk publicznych dla kariery politycznej i wspierania szeregów partyjnych itd., sprawia, że głosowanie nie przekłada się w żaden sposób na poprawę sytuacji materialnej i społecznej znacznej części społeczeństwa i nie skutkuje eliminacją „patologii władzy” z jaka mamy do czynienia na każdym kroku.