Obecne rządy prezydenta Poznania, Jacka Jaśkowiaka, przypominają te z czasów schyłkowych lat prezydentury Ryszarda Grobelnego (lata 1998-2014). Mieszkańcy Poznania żądali wówczas zmian, ale ich ignorowano. Przegrana Grobelnego w wyborach samorządowych 2014 roku była dla wielu sensacją. Niezadowolenie społeczne wyniosło do władzy Jacka Jaśkowiaka, pozującego na kandydata ruchów miejskich i protestujących mieszkańców Poznania. Wybory te miały przynieść trwały zwrot, ale tak się nie stało. Po początkowych zmianach, polityka miejska ugrzęzła w swoich starych koleinach.

Jak donoszą lokalne media w poznańskim Zarządzie Dróg Miejskich (ZDM) zatrzymany został urzędnik, któremu zarzuca się łapówkarstwo. Zatrzymano i przesłuchano także czterech przedstawicieli firm, którzy – jak czytamy w jednym z lokalnych dzienników – „podczas prowadzonych inwestycji deweloperskich mieli wręczać korzyści majątkowe” kierownictwu ZDM[1]. Mowa jest o dużych sumach i całym „układzie korupcyjnym”.

Nie jeden raz podwyżka cen biletów stała się iskrą powodującą wybuch niezadowolenia społecznego. Ostatni taki przypadek znamy z Chile z ubiegłego roku. Możemy także podać przykłady z drugiego końca świata – np. z Chin. Także w Poznaniu nacisk społeczny sprawił, że zmieniała się polityka transportowa miasta.

„Wykonywałem tylko polecenia”, „To tylko biznes”, „Nie wiem, o co chodzi. Ja tylko chciałem zarobić” Oto standardowe formy usprawiedliwiania się, tych którzy wspierają antyspołeczne działania. Skala owych antyspołecznych poczynań jest oczywiście różna, czasem nawet drastycznie różna, jednak forma tłumaczenia się bywa podobna i powinna być uznana za niedopuszczalną.