Trwające prace rządu nad nową specustawą o ASF to ciąg dalszy degradacji środowiska w wykonaniu ministerstwa rolnictwa. Prace nad nowymi przepisami zapowiedział świeżo powołany minister tego resortu Lech Kołakowski. To kolejna ustawa planowana na siłę, bez debaty naukowej, bez konsultacji społecznych, choć dotyczyć będzie także ograniczenia praw obywatelskich w korzystaniu z dobra wspólnego, jakim są lasy. Specustawa Kołakowskiego nie rozwiąże problemu szerzącego się wirusa ASF wśród dzików, a wręcz przeciwnie będzie działaniem pozorowanym i mydleniem oczu. Znamy z krótkiej historii rządów PiS, że projekty takie mają poważne braki i nadużycia. Nie wspierają rolnictwa, lecz załatwiają przywileje dla myśliwych.

W zeszłym tygodniu Wolny Ogród Miejski Bogdanka, powstały z inicjatywy Rozbratu, uzyskał nagrodę przyznawaną przez prezydenta Jaśkowiaka w ramach konkursu Na Najlepszą Poznańską Inicjatywę Pozarządową - Inicjatory 2020. Mimo to, w artykule opublikowanym przy tej okazji na łamach Gazety Wyborczej, wiceprezydent Bartosz Guss twierdzi, że nasza społeczność nie działa w interesie miasta, a z czysto egoistycznych pobudek. Guss ucina dyskusję o próbach „dzikiej reprywatyzacji” działki, na której leży WOMB przez spółki podstawione przez deweloperów. Twierdzi, że dzika reprywatyzacja to jedynie chwytliwe hasło, „Rozbrat chce wymusić na nas przekazanie im działki”. Guss nie wspomina jednak nic o presji, ze strony deweloperów i wmawia nam, że plan, który umożliwia dalszą zabudowę Sołacza, jest przejawem ochrony terenów zieleni przed zabudową.

Często zastanawiamy się, kto jest odpowiedzialny za sytuację na granicy. Wojsko, Straż Graniczna, Policja? Częściowo tak, bo to oni są narzędziem, które wprowadza siłowo rozwiązania zaproponowane przez innych. Jednak najbardziej winni są politycy. To oni z sejmowych foteli naciskają przycisk i podnoszą rękę, wydając często wyrok na ludzi. Tak dzieje się w czasie kryzysu na granicy. Decyzja o zalegalizowaniu push-backów doprowadziła do śmierci wielu osób, o których wiemy, i prawdopodobnie dziesiątek innych, o których nie mamy pojęcia.

Pozorne wzmocnienie zewnętrznych granic Unii nie oznacza powrotu do Europy przypominającej fortecę. Zgodnie z tym, co wykazaliśmy w pierwszej części tekstu, wzmocnienie to ściślej wiąże ruchy migracyjne z potrzebami zróżnicowanego rynku pracy. Nowy europejski pakt o imigracji i azylu ogranicza prawo do azylu, gdyż obecnie tylko jego zapisy umożliwiają migrantom spoza Europy legalny wjazd do państw Unii, unikając natychmiastowego przykucia do przedsiębiorstwa bądź agencji pracy. Nie chodzi o uniemożliwienie przekraczania europejskich granic przez migrantów. Biorąc pod uwagę głosy dotyczące azylu, wydaje się, że Europa ogranicza swoją otwartości na migrantów poprzez opłacanie sąsiadujących państw za ich blokowanie, tak aby nie docierali oni do strefy Schengen. Mobilność pracowników wciąż wpływa na Europę, gdzie ubiegający o azyl stają się nowym zasobem pracy, który podlega wyzyskowi.