Niedawno obchodziliśmy dzień odnowy narodowej. Odbywała się ona w duchu przyśpieszonej faszyzacji. Czciciele wynalezionej tradycji, zamiast walczyć o lepsze warunki pracy, manifestować w obronie praw lokatorskich, łazili z kamieniami w rękach i świętowali szemranych „bohaterów”.Młodzi często bezrobotni kolesie (to raczej byli tylko faceci), nie mający co zrobić ze swoją frustracją i bezsilną wobec Systemu przemocą, mogliby chociaż  wybić szyby w jakimś banku, albo pomalować sprejem jego elewację. Nie, oni krzyczeli: “a na drzewach zamiast liści będą wisieć komuniści” i zaatakowali skłoty i miejską zieleń. Brawo, to prawie jak w PRLu, tyle że na odwrót. Wówczas walka klasowa miała się zaostrzać, wraz z krzepnięciem ustroju. Dziś, wraz z postępami neoliberalnego kapitalizmu, wzrasta zapotrzebowanie na walkę z komunizmem.

  Dotarła do nas informacja o próbie pozbycia się wagenburga w Oslo, czyli zajętej / zaskłotowanej  przestrzeni w imię tworzenia alternatyw dla miejskiego rynku mieszkaniowego. Brakkebygrenda we wschodnim  Oslo, był opuszczonym terenem do momentu, kiedy 13 lat temu postawiono tam pierwsze barakowozy oraz ciężarówki. Od tego czasu miejsce to stało się alternatywnym rozwiązaniem dla tych, których czynsze w jednym z najdroższych miast świata, są niemożliwym do udźwignięcia wydatkiem. Samoorganizacją oraz pomocą wzajemną stworzono Dom dla około 15 osób, które opiekują się terenem, dbają o relacje z sąsiadami oraz biorą udział w tworzeniu kultury niszowej. Od czasu do czasu Brakkebygrenda organizuje kuchnie społeczną, koncerty, a latem można przyjść na darmowe pokazy filmów wyświetlanych na ścianie sąsiedniego budynku. Mieszkańcy nie tylko dbają o teren ale również urządzili ogród warzywny, do którego współtworzenia otwarcie zachęcają. Wagenburg w trakcie sezonu letniego jest szczególnie oblegany, gdyż udziela wsparcia oraz gościny zaprzyjaźnionym imigrantom przyjeżdżającym w poszukiwaniu pracy sezonowej do Norwegii.

  W piątek 15 listopada w poznańskim Teatrze Ósmego Dnia odbyła się konferencja „Praca i ruch pracowniczy w Europie”. Wzięli w niej udział przedstawiciele i przedstawicielki związków zawodowych współpracujących w Czarno-Czerwonej Koordynacji (RBC): z Hiszpanii (CGT, Solidaridad Obrera), Szwecji (SAC), Francji (CNT-f), z IWW z Niemiec i USA, ESE z Grecji oraz z Inicjatywy Pracowniczej.

  Dziś, na kilka godzin przed rozpoczęciem Marszu Równości poznańska policja kolejny raz wykazała się swoją pomysłowością i niezwykłym „stylem” działania. Nie wiadomo w jakim dokładnie celu funkcjonariusze prewencji zaparkowali na ścieżce prowadzącej na teren Rozbratu i rozpoczęli wnikliwe legitymowanie wszystkich osób wychodzących i wchodzących ze skłotu. Padały również pytania czy osoby te udają się na dzisiejszy Marsz. Jedynym wyjaśnieniem podstawy prawnej legitymowania było powoływanie się na „ustawę o policji”, a pytani o cel zbierania tych danych policjanci informowali, iż gromadzone są one do „dalszych czynności”.