Wraz z dniem zakończenia okresu ochronnego w polskich miastach dochodzi do masowych eksmisji „na bruk”. Poznański Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych zapowiedział 150 wysiedleń na rok 2015, choć mówiło się także o 300 rodzinach zagrożonych eksmisją. To oznacza, że kilkaset osób, z samych tylko zasobów miejskich, pozbawionych zostanie dotychczasowego dachu nad głową.

W Polsce stała praca jest przywilejem. Norma to praca na czas określony, praca dorywcza, praca na umowę-zlecenie, umowę o dzieło, samozatrudnienie, darmowa praca wolontariacka i staże, praca w szarej strefie, telepraca, niewidzialna praca domowa, emigracja zarobkowa. Bywa, że jest to wybór, dla większości jednak – to konieczność. W Polsce fikcją są gwarancje minimalnego wynagrodzenia, przestrzegania maksymalnego czasu pracy, stabilności zatrudnienia. Norma to praca pozbawiona osłon socjalnych, ubezpieczeń zdrowotnych, składek emerytalnych. Bywa, że stać nas na ich indywidualne opłacanie, większość jednak skazana jest na ich ciągły brak. W Polsce przywilejem są zasiłki dla bezrobotnych, emerytury, renty, świadczenia z pomocy społecznej. Norma to brak pieniędzy do pierwszego, zadłużanie się w bankach i na „chwilówki”, szukanie pomocy u rodziny i bliskich. Można przeżyć w takich warunkach, lecz czy można w takich warunkach żyć? We wszystkich zawodach – od budowlańców po inżynierów, od pielęgniarek po medyków, od nauczycieli po naukowców, od ludzi kultury po emigrantki z Ukrainy, od ochroniarzy po personel sprzątający, od opiekunek do dzieci po wolontariuszy hospicjów, od kelnerów w restauracjach po kasjerki w centrach handlowych, od pracowników specjalnych stref ekonomicznych, po tych zatrudnianych przez agencje pracy tymczasowej, od sektora organizacji pozarządowych po międzynarodowe korporacje – dominuje niepewność jutra, niestabilność zatrudnienia, nieprzewidywalność czasu pracy. To właśnie znaczy KONDYCJA PREKARNA. Miliony Polek i Polaków, młodych, starszych i w średnim wieku, pochodzących z dużych miast i z prowincji, a także dziesiątki tysięcy mieszkających w Polsce emigrantów w ciągu ostatnich lat stały się ludźmi bez godziwych warunków pracy, bez zabezpieczeń społecznych, bez gwarancji leczenia, bez szans na emeryturę, ludźmi nad przyszłością których unosi się wielki znak zapytania. To właśnie znaczy PREKARIAT. Jeśli pracujesz na umowę o dzieło, umowę-zlecenie, umowę na czas określony, albo na samozatrudnieniu, jeśli wykonujesz niewidzialną pracę domową i nie jest to Twój wybór –JESTEŚ PREKARIATEM tak jak MY. Jeśli masz nieregulowany czas pracy, nie płaci Ci się za nadgodziny, wykonujesz pracę przekraczającą Twoje obowiązki, jeśli pracodawca nie traktuje Cię z szacunkiem i budzi to w Tobie gniew –JESTEŚ PREKARIATEM tak jak MY. Jeśli nie masz ubezpieczenia zdrowotnego, nie przysługują ci osłony socjalne, nie będziesz mieć emerytury, albo Twoja emerytura będzie głodowa, a nie stać Cię na zapewnienie sobie świadczeń na własną rękę –JESTEŚ PREKARIATEM tak jak MY. Jeśli nie starcza Ci do pierwszego, masz długi, bezskutecznie szukasz pracy, łapiesz prace dorywcze i nie jest to Twój wybór –JESTEŚ PREKARIATEM tak jak MY. Ale PREKARIAT znaczyć może też siła, wytrwałość w mierzeniu się z przeciwnościami, znaczyć może pomysłowość, energia, śmiałe podejście do życia. PREKARIAT to wyobraźnia i twórczość, PREKARIAT to odwaga. MY, PREKARIAT jesteśmy solą ziemi, niesiemy ją na barkach i obracamy wokół słońca. MY, PREKARIAT to trud i piękno życia, to godność i łagodność. Bądźmy dumni i nieustępliwi. Bądźmy radośni i nieznośni. Poznajmy siebie nawzajem, by oni wreszcie poznali się na nas. Policzmy, ile nas jest, by oni wreszcie zaczęli się z nami liczyć. Dołącz do kampanii MY, PREKARIAT, weź udział w obchodach DNIA PREKARIATU 23 maja 2015 r. w Warszawie, zorganizuj działanie w ramach DNI AKCJI PREKARNEJ w maju 2015 r., nagraj swoją wypowiedź w ramach akcji JA PREKARIUSZKA / JA PREKARIUSZ, zaprojektuj plakat, wymyśl hasło, nagraj piosenkę, zrób mem, video-klip, filmik, zgłoś postulaty dotyczące problematyki prekarnej. Organizujemy wspólny wyjazd autokarem na Demonstracje My, Prekariat 23 maja

Projekt Ulotka jest integralną częścią tournée wystawy Bunt – Ekspresjonizm – Transgraniczna awangarda. Prace z berlińskiej kolekcji prof. Stanisława Karola Kubickiego pod kuratorską opieką Lidii Głuchowskiej. Ekspozycja będzie m.in. w Bydgoszczy, Wrocławiu i Dreźnie. Odwołujący się do ekspresjonizmu poznańskiego, eksponuje głównie zaangażowanie społeczne, krytyczne spojrzenie obnażające  konwenanse, ujawnia mechanizmy współczesnej kultury i społeczeństwa. Idee te bliskie były artystom grupy Bunt, którego pierwszą wystawę w Poznaniu również próbowano ocenzurować, co spowodowało, że ekspozycję przeniesiono do prywatnego lokalu mieszczącego się przy obecnej ul. 27 grudnia. Berlińska wystawa twórczości członków grupy – Stanisława i Margarety  Kubickich – w biurze Die Action została zdemolowana. Bunt współpracował m.in. z Der Kommune w Berlinie, co zaowocowało wspólną prezentacją.e wszystkich tych ośrodkach projekt Ulotka zostanie zaprezentowany wraz z pozostałymi częściami wystawy 

15 maja związek zawodowy Inicjatywa Pracownicza działający w Amazonie przekazał Dyrektorowi Generalnemu zakładu w Sadach petycję przeciwko nadmiernemu wzrostowi norm wydajnościowych. Petycję zainicjowały pracownice działu wysyłki, po czym wsparła ją Inicjatywa Pracownicza, zachęcając innych do podpisywania się. Podpisały ją 402 osoby, choć petycja krążyła tylko na obecnych zmianach nocnych, zaledwie w okresie jednego tygodnia. Tak duża ilość podpisów i szybka mobilizacja wskazuje na coraz większe niezadowolenie pracowników z rosnących norm oraz stojących w miejscu zarobków (m.in. nie wzrastają one po zakończeniu okresu próbnego i przejściu na umowy stałe).