A co robi miasto Poznań? Miasto Poznań jest jedynym podmiotem, do którego odsyłani są mieszkańcy Osiedla Maltańskiego, którzy starają się o inny lokal mieszkalny. Uszczuplany jest zasób lokali komunalnych i socjalnych, w tym samym czasie kościół i deweloper oszczędzają, cały zysk z obrotu terenem będzie ich. Deweloper nie musi się martwić o zastępcze lokale dla eksmitowanych, zresztą jak już zauważono wyżej, na dziś za cały proces brutalnych eksmisji odpowiada Kościół. Sprzedał teren, ale nadal to on występuje w dokumentach jako wierzyciel. Kto wie może biznesmeni od dewelopera i biznesmeni od sutann tak się dogadali. Pytanie tylko, dlaczego miasto Poznań i jego władze, które od mieszkańców Osiedla pobierały podatki, meldowały ich, pomogły stworzyć osiedlową świetlicę i faktycznie utwierdzało mieszkańców w tym, że stan prawny osiedla jest uregulowany przez władzę, dziś odwracają się od nich i nie starają się im pomóc? W trakcie działań eksmisyjnych nie można było spotkać Dobrosławy Janas, Pełnomocniczki Prezydenta Poznania ds. Ochrony Praw Lokatorów i Projektów Mieszkaniowych, która pełni jednocześnie funkcję Dyrektora Biura Spraw Lokalowych. Bardzo długa i skomplikowana nazwa stanowiska, za którą nie idą realne działania. To akurat symptomatyczne w środowisku prezydenta Jacka Jaśkowiaka, który osobiście, zasłynął głównie w tym konflikcie z szykanowania i powielania fałszywych informacji na temat m.in. jednej z zaangażowanych w protest mieszkanek osiedla.
Na końcu zostajecie wy(czytelnicy), my i wszyscy mieszkańcy Poznania, którzy dajemy się wmanewrować w absurd całej tej sytuacji. Kryzys mieszkaniowy w Polsce to fakt niezaprzeczalny. Stosowane przez aktywistów i aktywistki lokatorskie takie określenia jak „patodeweloperka”, czy „czyściciele kamienic” są dziś powszechnie używane i rozumiane. Pytanie, czy na pewno? Bo każda blokada eksmisji pozwala ujawnić się tym, którzy pytają się o zapisy w księgach wieczystych, umowy, prawo własności. Dzieje się to w kraju, w którym trzeba żebrać o kredyt, pracować ponad siły, lub sprawdzać kurs franka i prosić o litość banku. Nawet jeśli plasujemy się w tej grupie Polaków, którym udało się choćby połowicznie zapewnić własny dach nad głową (pamiętajmy, do czasu spłacenia kredytu nic nie jest jeszcze wasze), to przecież wszystko wisi na włosku. Choroba, utrata pracy, zmiana koniunktury, kryzys, wojna i nagle sytuacja się sypie. Ci którzy są zmuszeni do wynajmowania, powinni już absolutnie rozumieć w jak słabej są sytuacji. Umowy na najem okazjonalny pozbawiają ich gwarancji związanych z prawem lokatorów. Mogą być zmuszeni do wyprowadzki w zasadzie z dnia na dzień i kolejnego uporczywego, a często wręcz poniżającego szukania mieszkania, zabezpieczania swoich oszczędności na kaucję czy sam transport dobytku. I to jest zastanawiające, że ten permanentny kryzys mieszkaniowy nie nauczył nas wszystkich tego, że więcej wspólnego mamy z osobami, którym grozi czy wobec których przeprowadzane są eksmisje, niż z ludźmi, którzy je zlecają i przeliczają zyski w postaci 421 milionów. Oczywiście te miliony to dla nich początek, bo później liczą na kolejne i kolejne, takim nigdy nie jest dość. A my dajemy się jeszcze wodzić za nos i potrafimy w internetowych komentarzach dopingować policję przeprowadzającą faktycznie bezprawne działania. Takie absurdy tylko w Polsce. Funkcjonariusze nie dopytują się o faktyczny tytuł wykonawczy, nie słuchają pełnomocnika eksmitowanej. Nie mają przygotowanej pomocy medycznej, dla które osób będą za moment szarpać i siłowo wyciągać. Działają na rozkaz, choć takie tłumaczenie musi budzić najgorsze skojarzenia. Działają opłacani z podatków nas wszystkich, w czasie kiedy nabywca terenu, zakupionego razem z ludźmi, przelicza swoje zyski. Przeliczają je również przedstawiciele kościoła, a może i miejscy urzędnicy skoro nie kwapią się do obrony akurat mieszkańców tego Osiedla. Wśród władz miasta Poznania nie byłaby to przecież pierwsza afera korupcyjna.
I na koniec, czy naprawdę Ja, czy Ty mamy coś wspólnego z tymi pazernymi biznesmenami od dewelopera z JHM Development, a może z tymi miłującymi „bliźnich” przedstawicielami Kościoła Katolickiego, który nadal pomaga w eksmitowaniu swoich parafian?
Nikt z nas i naszych czytelników nie ma zbyt wiele wspólnego ze środowiskiem Jacka Jaśkowiaka, polityków i urzędników miejskich, choć obserwując internetowe komentarze mam wrażenie, że niektórzy próbują dorównać grubiaństwu urzędującego prezydenta (którym popisał się choćby wyrzucając mieszkańców miasta z urzędu, będąc w dresie, żeby pobiec spowrotem na trening).
Realnie, czy nam się to podoba czy nie, nasz los bliższy jest losowi osób, którym grozi utrata dachu nad głową. Jeśli nie teraz, to może niebawem, kiedy los spłata figla, kiedy odwróci się od nas szczęście, albo kiedy po prostu skonfrontujemy się z bardziej brutalnym obliczem kapitalizmu. Nie chcę nikomu tego życzyć, żeby znalazł się w takiej sytuacji i wówczas dopiero uświadomił sobie, że mamy więcej wspólnego z eksmitowanymi niż z milionerami.
