30 marca 2010 roku w szpitalu przy ulicy Szkolnej w Poznaniu, po długotrwałej chorobie, zmarł Marcel Szary – założyciel Inicjatywy Pracowniczej i jej przewodniczący w zakładach Cegielskiego. Była to wielka strata dla polskiego ruchu związkowego i pracowniczego.

Szpitale, przychodnie, placówki pomocowe przez lata były niedofinansowane przez kolejne rządy. Kiedy w styczniu br. pojawiła się informacja o nowej epidemii (zapowiadanej przez WHO od wielu lat), rząd nie wykonał żadnych ruchów w celu zabezpieczenia odpowiedniej rezerwy maseczek i kombinezonów. Zapasy w hurtowniach wykupili za to „biznesmeni”, którzy w momencie pojawienia się wirusa w Europie sprzedali je nawet 1000 razy drożej. Jest to cena, która jest poza zasięgiem schronisk dla bezdomnych czy ośrodków pomocy społecznej.

Pracownicy polskiego Amazona skupieni w dwóch związkach zawodowych, w Inicjatywie Pracowniczej i Solidarności, zażądali natychmiastowego zamknięcia magazynów (przy wypłaceniu przysługującego im 100% postojowego). W magazynach firmy na terenie kraju pracuje łącznie przynajmniej 16 tys. pracowników stałych i dodatkowo wiele tysięcy tymczasowych. Dojeżdżają niekiedy po 2 godziny autobusami, które rozwożą ich w promieniu 100 km. Związkowcy twierdzą, że pracownicy i ich rodziny narażeni są na zarażenie COVID-19.

Ratownicy medyczni często muszą pracować nie posiadając ani jednej sztuki maseczki. Podobnie jest z lekarzami na oddziałach niezwiązanych stricte z pandemią np. położniczych. Obserwujemy ich brak również w wielu instytucjach typu schroniska dla bezdomnych, domach opieki itp. Maseczki można w dalszym ciągu kupić w niewielkich ilościach na tzw. wolnym rynku, ale kosztują krocie, więcej nawet o 1000%. Zwykłe przeciwpyłowe maseczki budowlane, które nie pełnią funkcji ochrony przed wirusami, kosztują 30 zł zamiast dotychczasowych 2 zł.

W tym tygodniu do Inicjatywy Pracowniczej zgłosiła się kolejna grupa poszkodowanych portierek i portierów. Sześć osób nie dostało wynagrodzenia za styczeń 2020 r., mniej więcej po 2500 zł netto. Pracodawcą użytkownikiem była firma Vision Group. Ta sama, dla której pracowało ok. 20 osób strzegących budynków Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych, dopominających się dziś zaległego wynagrodzenia za dwa miesiące 2018 roku. Inicjatywa Pracownicza wielokrotnie protestowała w tej sprawie. Toczy się także postępowanie prokuratorskie.

Kilka dni temu informowaliśmy Was o tym, że bierzemy sprawy w swoje ręce i włączamy się w produkcję maseczek. Propagandowe zapewnienia decydentów o tym, że niezbędny sprzęt ochronny dociera do szpitali, cały czas kłóci się z apelami samych szpitali, lekarzy, pielęgniarek czy ratowników medycznych. Słowem według władzy wszystko jest pod kontrolą, z kolei według ludzi na pierwszej linii frontu, walczących z epidemią – sytuacja wygląda zupełnie inaczej.

W sprawie pandemii koronawirusa głos zabrała Międzynarodowa Organizacja Pracy. Z powodu narastającego kryzysu MOP przewiduje, że bez podjęcia międzynarodowych starań liczba bezrobotnych pracowników najemnych w skali globu może wzrosnąć nawet o blisko 25 mln osób (w wariancie optymistycznym – 5 mln).

Za dwa tygodnie mija okres ochronny przed eksmisjami. W związku z pandemią koronawirusa Wielkopolskie Stowarzyszenie Lokatorów wystosowało stanowisko, w którym domaga się wstrzymania wszelkich eksmisji, zamrożenia czynszów, zakazu prowadzenia uciążliwych remontów i dodatkowego wsparcia dla bezdomnych.

Rozmowa z zawodowym kierowcą o sytuacji w branży transportowej po wybuchu epidemii koronawirusa.

Koronawirus jest w Polsce dopiero od tygodnia, a już mamy problemy z zaopatrzeniem w najpotrzebniejsze materiały. Jest to spowodowane dwoma czynnikami. Pierwszym jest rząd ten i każdy poprzedni. Służba zdrowia zawsze była spychana na dalszy plan i niedofinansowana. Pieniądze przeznaczano na wojsko, TVP, policję, ale nigdy w wystarczającej ilości na służbę zdrowia. 

Środowisko Rozbratu i nasza sekcja Federacji Anarchistycznej od samego początku wybuchu epidemii aktywnie wspiera osobowo, organizacyjnie i merytorycznie związek zawodowy Inicjatywa Pracownicza. Na tym etapie przede wszystkim chodzi o kwestie prawne i informacyjne. Komisja Krajowa Inicjatywy Pracowniczej wydała specjalny komunikat. Czytamy w nim że:

We Włoszech zaatakowanych przez koronawirusa, jak wiemy, sytuacja jest trudna. Placówki publiczne i miejsca rozrywki są zamykane, zgromadzenia i strajki zakazane. Jednocześnie jest silny nacisk biznesu na rząd, żeby nie ograniczać (a wręcz zwiększać) produkcję oraz składowanie i przepływu towarów. Podobno we włoskich magazynach i w fabrykach pracy jest więcej niż było. Jednocześnie kobiety muszą się zwalniać z zakładów, aby zająć się dziećmi i starszymi. We Fiat Pamigliano pod Neapolem pracownicy odmówili pracy i wyszli na spontaniczny strajk, który trwa na całej linii produkcyjnej. Żądają lepszej ochrony przez zagrożeniem.

We wtorek 10 marca rada miasta Poznania uchwaliła wprowadzenia drastycznych podwyżek cen biletów MPK, które mają wejść w życie od 1 lipca. Wzrost ma wynieść 20-30%. Przeciwko uchwale protestowało wiele organizacji i środowisk. Prezydent Jacek Jaśkowiak i mający większość radni PO wszystkie głosy sprzeciwu oraz alternatywne projekty odrzucili.

Specjalny numer Biuletynu Inicjatywy Pracowniczej poświęcony Marcelowi Szaremu - jednemu z założycieli Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Inicjatywa Pracownicza.

To co dzieje się obecnie na granicach Turcji z Grecją i Bułgarią jest kolejnym skutkiem polityki militaryzacji Europy, której wzrost obserwujemy od roku 2015. Początków obecnego stanu możemy szukać m.in. w działaniach z marca 2016 roku – wówczas, bez większej debaty politycznej i przy małej świadomości społecznej na temat możliwych, przyszłych skutków politycznych, pomiędzy Unią Europejską a Turcją została podpisana umowa, na mocy której został zamknięty tzw. „szlak bałkański”. „Szlak bałkański” był „korytarzem humanitarnym”, dzięki któremu ciągle rosnąca liczba ludzi mogła przez kilka miesięcy uciec przed konfliktem wojennym z Syrii do Europy. Nie działał on prawidłowo, a w konsekwencji stopniowego narzucania kolejnych restrykcji (m.in. segregacji ze względu na narodowość), w końcu całkowicie go zamknięto, równocześnie obiecując wprowadzenie tzw. programów relokacyjnych, we współpracy z Turcją.

8 marca obchodzimy corocznie Dzień Kobiet. To w ten dzień, organizując demonstracje i spotkania, kobiety, osoby nieuprzywilejowane i je wspierające mówią głośno o tym, czego doświadczają każdego dnia. Opowiadają o codziennych walkach o równouprawnienie i prawie do samostanowienia, o swoich zmaganiach z dyskryminacją, poniżaniem, wykorzystywaniem i niedocenianiem ich pracy i troski.