Chleba zamiast igrzysk! Żłobki zamiast stadionów! Godna płaca zamiast goździka! Inicjatywa Pracownicza wzięła udział w XII warszawskiej Manifie 11 marca 2012 roku ulicami Warszawy przeszła XIII Manifa – coroczna demonstracja organizowana na rzecz praw kobiet. W tym roku liczyła ona kilka tysięcy osób, wśród których znaleźli się także członkinie, członkowie i sympatycy Inicjatywy Pracowniczej (w tym związkowcy i związkowczynie z Międzyzakładowej Komisji Przy Zespołach Żłobków w Poznaniu, komisji z Warszawy, Torunia, Poznania, oraz komisji działających w Kostrzynie nad Odrą). Wątkiem przewodnim tegorocznej Manify był nierówny podział publicznych pieniędzy przez rząd i samorządy lokalne – podział, który godzi w interesy i prawa kobiet, zwłaszcza niezamożnych. Niesprawiedliwą dystrybucję dóbr widać szczególnie na przykładzie Euro2012. Realizując infrastrukturalne inwestycje związane z mistrzostwami, samorządy znacznie zwiększyły poziom zadłużenia miast. Dziury budżetowe zaczęto systemowo łatać, szukając oszczędności w podstawowych wydatkach bieżących. Doprowadziło to do masowego zamykania szkół, przedszkoli, oraz żłobków, podniesienia kosztów opieki ponoszonych przez rodziców czy też obcięcia wynagrodzeń kobiet pracujących w niskopłatnych zawodach związanych z edukacją i opieką. Jednocześnie, państwo wspiera finansowo instytucję kościoła katolickiego, na niejasnych zasadach pokrywając m.in. koszty lekcji religii czy emerytury dla księży, z podatków wszystkich obywateli i obywatelek (niezależnie od ich wyznania). Tematy te podnosiły w swoich przemówieniach działaczki kobiece, w tym członkinie różnych związków zawodowych: NZZ Sierpień 80', Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych oraz OPZZ. Z demonstracyjnej platformy przemawiały także związkowczynie Inicjatywy Pracowniczej. Działaczka z komisji utworzonej przy poznańskich żłobkach podkreśliła fatalną sytuację kobiet zatrudnionych w instytucjach opiekuńczych. Problemem są przede wszystkim niskie płace, które przekładają się na jakość ich życia i trudności w utrzymaniu rodzin. Pracownice żłobków od jakiegoś czasu wytrwale walczą o podwyżki, jednak władze samorządowe skutecznie ignorują ich wysiłki i potrzeby, odrzucając ich postulat. Związkowczyni wyraziła swój stanowczy sprzeciw wobec polityki, w której z jednej strony ogranicza się mieszkańcom dostęp do podstawowych świadczeń i dóbr społecznych; zamyka się szkoły i przedszkola; podnosi opłaty za żłobki jednocześnie odmawiając podwyższenia głodowych pensji zatrudnionym w nich osób; a z drugiej wydaje setki milionów złotych na rozrywkę w postaci mistrzostw piłkarskich. Działaczka poznańskiej komisji międzyzakładowej dodała, że sprzeciwiamy się nie tylko nierównemu podziałowi naszych wspólnych budżetów, ale także nierównemu podziałowi pracy. W jego ramach kobiety socjalizowane są do wykonywania ogromnej ilości darmowej lub niskopłatnej pracy, czego koszty płacą przede wszystkim osoby z niezamożnych gospodarstw domowych. W ten sposób utrwalane są bowiem stosunki społeczne, w których większość sfeminizownych sektorów m.in sektor opieki, pozostają niedowartościowane i niedofinansowane. Każdego dnia powinniśmy stawiać temu opór, żądając wyższych płac dla pracowników opieki, zwiększenia finansów na takie sfery jak zdrowie, opieka, oświata oraz kultura, a także postulując konieczność dokonania systemowej zmiany organizacji społeczności, w których żyjemy. Na Manifie Inicjatywa Pracownicza stanowiła widoczny, oddzielny blok, na którym mówiłyśmy przede wszystkim o tematach ekonomicznych, o spychaniu kosztów kryzysu na kobiety. Nieśliśmy transparenty i plakaty z hasłami: „Chleba zamiast igrzysk”, „Przedszkola i domy zamiast stadionów”, „Prezydenci miast do pieluch za 1500 zł”, „Strajk opieki teraz”, „Opieka to nie prywatna powinność kobiet” czy „Chleba i róż zamiast igrzysk”. Rozdawane były także ulotki IP w formie specjalnego wydania biuletynu, zachęcające do udziału w czerwcowych protestach przeciwko Euro 2012. Dziękujemy wszystkim osobom uczestniczącym w tegorocznej Manifie, przede wszystkim tym, którzy przebyli setki kilometrów, aby móc z nami tego dnia walczyć o prawa pracownicze kobiet! Organizatorki Manify – Porozumienie Kobiet 8 Marca przygotowały także gazetkę manifową, gdzie zostało zamieszone stanowisko IP (do pobrania na stronie www.manifa.org) oraz krótki filmik promujący uczestnictwo w demonstracji, na którym głos zabiera jedna z członkiń naszego związku.

„Ekonomia uczestnicząca” Michaela Alberta spoczywa na mojej półce od dwóch lat, ale jak to czasem bywa, do rąk wpadła mi dopiero niedawno. Z jednej strony żałowałem, że nie pochłonąłem jej wcześniej, gdyż byłbym uzbrojony w arsenał argumentów przeciwko ślepym wyznawcom neoliberalnego TINA. Z drugiej jednak, w obliczu kryzysu książka nabiera szczególnego znaczenia i może być odczytywana w nowych kontekstach. Mowa o kapitalistycznym załamaniu gospodarczym, które wbrew życzeniowym proroctwom demagogów wolnego rynku, trwa już pół dekady, a w ostatnim roku wydało na świat dwie niespodziewane rewolucje: arabską „wiosnę ludów” i ruch Oburzonych. Żyjemy więc w czasach, gdy zapotrzebowanie na alternatywne teorie społeczno-ekonomiczne jest szczególnie pilne.

W dniu 5 marca br. Komisja Międzyzakładowa OZZ Inicjatywa Pracownicza przy Zespołach Żłobków w Poznaniu rozpowszechniła ulotkę między pracownicami i pracownikami żłobków miejskich na temat zbliżających się rokowań płacowych oraz prób zastraszania członkiń OZZIP, o poniższej treści:

Od wczesnych lat 80-tych XIX wieku zaczął się na Kubie kształtować  ruch anarchistyczny oraz powstawać zaczęły anarchistyczne syndykaty, jak np. Rzemieślnicza Rada Centralna w Hawanie, czy robotnicze koła grupujące pracowników produkujących cygara, maszyny drukarskie oraz krawców. Za pierwsze, liczące się, organizacje anarchistyczne na wyspie uznać możemy „La Alianza Obrera” oraz powstałą w 1885 roku Federację Pracowników Tytoniowych, która w 1895 roku przekształciła się w Kubańską Konfederację Pracy (CTC), stanowiącą pierwszą anarchosyndykalistyczną konfederację na wyspie.