Pierwsza reakcja mediów głównego nurtu na zamach i masowy mord dokonany w Norwegii, była całkowicie jednorodna, zamachu dokonali islamscy radykałowie.  Media umiarkowane i liberalne, „rzetelnie informowały” o norweskich islamistach, publicyści prawicowi zdołali w ciągu kilku godzin wyprodukować setki megabajtów islamofobicznego bełkotu. Kiedy w końcu norweska policja ogłosiła, że sprawcą masakry na obozie partii socjaldemokratycznej i zamachu na budynki rządowe jest Anders Breivik, rodowity Norweg, do tego radykalny prawicowiec, islamofob i chrześcijański fundamentalista, brak było oznak jakiejkolwiek konsternacji. Dziennikarze czuli się usprawiedliwieni faktem, że islamscy ekstremiści  „są sprawcami większości ostatnich aktów terroru w Europie”, akcentowanie właśnie tego „tropu” zadaje się być więc jak najbardziej racjonalne. Przeczy temu przekonaniu zwykła matematyka, według Europolu w latach 2007-2010, na 1890 wydarzeń zakwalifikowanych jako „akty terrorystyczne” jedynie 6 przypisywanych jest islamskim radykałom.

28 lipca sąd apelacyjny w Poznaniu podtrzymał wyrok uniewinniający aktywistę związanego z poznańską Federacją Anarchistyczną od zarzutu naruszenia nietykalności funkcjonariusza policji podczas demonstracji 8 marca 2010 r. na terenie MTP w Poznaniu. Od poprzedniego wyroku z 23 lutego b.r. odwołała się poznańska prokuratura. Dzień później 29 lipca w Sądzie Rejonowym Poznań – Grunwald – Jeżyce sąd uniewinnił kolejnego aktywistę związanego z Kolektywem Rozbrat. Z kolei jego proces był wynikiem apelacji po wyroku skazującym go, na 6 miesięcy ograniczenia wolności za naruszenie nietykalności funkcjonariusza policji (w trakcie tej samej demonstracji). Sąd apelacyjny skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji. W uzasadnieniu, zwrócono uwagę na konieczność zachowania zasady - in dubio pro reo - iż wszelkie niedające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść oskarżonego.