W międzypaństwowej rywalizacji sankcje, wojny handlowe, blokady ekonomiczne są istotnym narzędziem eskalacji konfliktu. Niejednokrotnie kończą się one starciem zbrojnym, czyli pełnoskalową wojną, choć zwykle wcześniej zakładano, że naciski ekonomiczne wystarczą, aby zmusić przeciwnika do ustępstw.

Każdego roku wiele milionów ryb, gadów i płazów ginie w naszych akwariach lub terrariach, lub tracą życie wskutek odłowu, transportu i w sieci dystrybucji. Należy zatrzymać powtarzające się cykle reprodukcji zwierząt trzymanych w niewoli w naszych domach i zaprzestać odławiania ich ze siedlisk naturalnych. Należy też kategorycznie powstrzymać handel międzynarodowy rybami ozdobnymi, gadami i płazami.

Obecne wystąpienia społeczne zmieniają krajobraz polityczny wielu krajów. Stare rządy upadają. Znienawidzeni dyktatorzy i przedstawiciele elity uciekają za granice. Dochodzi do rewolucji.

W ostatnich tygodniach obserwowaliśmy w krajach europejskich rosnący sprzeciw wobec agresji Izraela na Strefę Gazy. W wyniku działań zbrojnych i bombardowań zginęło już ponad 67 tys. znanych z imienia i nazwiska Palestyńczyków, z czego zdecydowana większość to kobiety i dzieci[1].

12 września w Warszawie odbyła się polska premiera filmu dokumentalnego „Food for profit”, autorstwa Pabla D'Ambrosi i Giulii Innocenzi. Był on efektem kilkuletniego śledztwa dziennikarskiego dotyczącego funkcjonowania rolnictwa przemysłowego w Europie, a ściślej mówiąc pewnej jego części – przemysłowego chowu zwierząt.

Obecne rządy prezydenta Poznania, Jacka Jaśkowiaka, przypominają te z czasów schyłkowych lat prezydentury Ryszarda Grobelnego (lata 1998-2014). Mieszkańcy Poznania żądali wówczas zmian, ale ich ignorowano. Przegrana Grobelnego w wyborach samorządowych 2014 roku była dla wielu sensacją. Niezadowolenie społeczne wyniosło do władzy Jacka Jaśkowiaka, pozującego na kandydata ruchów miejskich i protestujących mieszkańców Poznania. Wybory te miały przynieść trwały zwrot, ale tak się nie stało. Po początkowych zmianach, polityka miejska ugrzęzła w swoich starych koleinach.

W drugiej połowie lipca br. rozgorzała dyskusja wokół wystawy zorganizowanej przez Muzeum Gdańska pt. „Nasi chłopcy”. Jej tematem jest służba mieszkańców Pomorza Gdańskiego w niemieckiej armii podczas II wojny światowej. Wystawa, a zwłaszcza jej tytuł, nie spodobały się prawicy. Niektórzy dziennikarze nazwali wcielonych do Wermachtu mężczyzn z Pomorza po prostu zdrajcami, skurwysynami i mordercami[1]. Tym sposobem dali upust swoim nacjonalistycznym uprzedzeniom oraz świadectwo braku znajomości realiów historycznych.

Temat migracji systematycznie powraca w debacie publicznej. Antymigracyjne hasła w dużej mierze przyczyniły się do przejęcia władzy przez prawicę w Polsce. Dziś sięgają po nie także liberałowie. Jednocześnie sytuacja na polskich granicach jest ciągle napięta, szerzy się przemoc, giną ludzie.

Jeszcze nie tak dawno, rozważania na temat rozwijania i rozprzestrzeniania oraz użycia broni nuklearnej było dla światowej opinii publicznej nie do przyjęcia. Dziś temat zagrożenia wojną atomową trafia na czołówki światowych mediów.

Wielu ekspertów przekonuje, że dieta mięsna jest najlepsza z możliwych, a człowiek w swojej ewolucji dźwigał się ku maksymalnej konsumpcji produktów pochodzenia zwierzęcego. Bezmięsny jadłospis to aberracja, wymysł, niedorzeczność. W dłuższej perspektywie czasowej spożycie mięsa, pomimo okresowych wahań, faktycznie ciągle rośnie – tak na świecie, jak też w Polsce. Ale rosną też koszty dla naszego zdrowia, dla środowiska naturalnego, nie mówiąc o konsekwencjach etycznych.