Jeśli nie wiesz, co stuka i zgrzyta w twoim rowerze, przyjedź na poznański Rozbrat do Rowerowni. Młodzi pasjonaci pomogą ci za darmo naprawić twoje dwa kółka Rozmowa ze współzałożycielami RowerowniMaria Tarnowska: Skąd wziął się pomysł na Rowerownię?Przemek "Głowa": - Narodził się dwa lata temu, ale dopiero od jesieni zeszłego roku zaczęliśmy ostro działać. Chcieliśmy mieć swoje miejsce, gdzie można posiedzieć, pogadać i bawić się rowerami. Takie miejsce, które możemy sami kreować, otwarte na ludzi. Dlatego idealny dla nas jest poznański skłot. Zależy nam przede wszystkim na promocji jazdy na rowerze po mieście. Im będzie nas więcej, tym większe prawdopodobieństwo, że w końcu władze miasta zauważą problemy rowerzystów. Dlatego zapraszamy wszystkich, którzy chcą się do nas przyłączyć.

W piatek 17 lipca dyrekcja HCP w obawie przed protestem załogi nakazała rozmontowanie tzw. „płyty”. Bezpośrednią przyczyną niepokojów w zakładzie jest porozumienie, jakie ugodowe związki zawodowe podpisały w czwartek z obecnym prezesem firmy. Przewiduje ono wysłanie setki robotników na przymusowe postojowe za 65% wynagrodzenia (a nie 100% jak jest zapisane w Kodeksie Pracy). Zapowiadane są też zwolnienia."Płyta" czyli wiec załogi, jest tradycyjną formą protestu w fabryce silników okrętowych, zatrudniających dziś najwięcej pracowników całego HCP. Wykorzystywano ją jeszcze w latach 80. W sensie fizycznym to metalowy podest, zlokalizowany w centralnym punkcie fabryki, z którego przemawiano do robotników lub wokół, którego pracownicy zbierali się w milczeniu.

Inicjatywa Pracownicza przy H. Cegielski Poznań prowadzi dziś od rana akcję ulotkową na terenie zakładu. Dodatkowo wydano oświadczenie dla prasy, w którym stwierdzono, że celem zmuszenia załogi do uległości kiedownictwo firmy prowadzi akcję dezinformacyjną. Dziś prowadzona będzie kolejna tura rozmów ze związkami zawodowymi.We wspomniamym oświadczeniu czytamy: Dyrekcja firmy, aby zmusić do uległości załogę Cegielskiego prowadzi, m.in. poprzez media, dezinformację na temat planów produkcyjnych i sytuacji finansowej zakładu. W 2009 roku wyprodukowanych i sprzedanych zostanie przynajmniej 19 silników, nie liczą zawieszonych zamówień na silniki MAN-a, które częściowo zostały już opłacone. Jest to poziom produkcji z roku 2008.

Dziewiętnastowieczni pisarze chcieli, aby ich pisarstwo było „zwierciadłem przechadzającym się po gościńcu”. Dotyczyło to szczególnie królowej pisarstwa tamtego okresu, czyli rozbudowanej powieści realistycznej. Kino polskie, szczególnie po 1989 r., żyło pragnieniem, abyśmy nad Wisłą zaczęli kręcić kino hollywoodzkie. Paradoksalnie Kasia Adamik w swym ostatnim filmie spełnia z nadmiarem oba te marzenia. Niestety owo spełnienie, nie oznacza pochwały.Boisko bezdomnych. Film ten jest zwierciadłem wbrew zamierzeniom autorki. Tym co pokazuje, nie jest żadna „prawda” o wykluczonych. Film ten mimowolnie ujawnia bezlitosne mechanizmy wykluczania i sposoby ideologicznego ukrywania owego faktu. Jest to opowieść, której jedyną prawdą jest ukazanie mechanizmów podwójnego wyzysku. Na czym on polega? Nancy Fraser w swej Redystrybucji i uznaniu wskazywała na wagę dwóch mechanizmów wykluczenia: wyzysk ekonomiczny i dominację symboliczną (recogntion). Boisko bezdomnych to świetny przykład obu rodzajów wykluczenia funkcjonujących w Polsce po 1989 r. Film podejmuje ważny problem bezdomności, ale w żaden sposób nie jest w stanie zmierzyć się z tym zjawiskiem. Bezdomni i fenomen bezdomności oraz alkoholizm nie są w stanie zaistnieć inaczej niż jako dopełnienie schematów hollywoodzkiego scenariusza napisanego przez Przemysława Nowakowskiego, scenarzysty Katynia, Ono czy serialu Na Wspólnej.