Inicjatywa Pracownicza przy H. Cegielski Poznań prowadzi dziś od rana akcję ulotkową na terenie zakładu. Dodatkowo wydano oświadczenie dla prasy, w którym stwierdzono, że celem zmuszenia załogi do uległości kiedownictwo firmy prowadzi akcję dezinformacyjną. Dziś prowadzona będzie kolejna tura rozmów ze związkami zawodowymi.We wspomniamym oświadczeniu czytamy: Dyrekcja firmy, aby zmusić do uległości załogę Cegielskiego prowadzi, m.in. poprzez media, dezinformację na temat planów produkcyjnych i sytuacji finansowej zakładu. W 2009 roku wyprodukowanych i sprzedanych zostanie przynajmniej 19 silników, nie liczą zawieszonych zamówień na silniki MAN-a, które częściowo zostały już opłacone. Jest to poziom produkcji z roku 2008.

Dziewiętnastowieczni pisarze chcieli, aby ich pisarstwo było „zwierciadłem przechadzającym się po gościńcu”. Dotyczyło to szczególnie królowej pisarstwa tamtego okresu, czyli rozbudowanej powieści realistycznej. Kino polskie, szczególnie po 1989 r., żyło pragnieniem, abyśmy nad Wisłą zaczęli kręcić kino hollywoodzkie. Paradoksalnie Kasia Adamik w swym ostatnim filmie spełnia z nadmiarem oba te marzenia. Niestety owo spełnienie, nie oznacza pochwały.Boisko bezdomnych. Film ten jest zwierciadłem wbrew zamierzeniom autorki. Tym co pokazuje, nie jest żadna „prawda” o wykluczonych. Film ten mimowolnie ujawnia bezlitosne mechanizmy wykluczania i sposoby ideologicznego ukrywania owego faktu. Jest to opowieść, której jedyną prawdą jest ukazanie mechanizmów podwójnego wyzysku. Na czym on polega? Nancy Fraser w swej Redystrybucji i uznaniu wskazywała na wagę dwóch mechanizmów wykluczenia: wyzysk ekonomiczny i dominację symboliczną (recogntion). Boisko bezdomnych to świetny przykład obu rodzajów wykluczenia funkcjonujących w Polsce po 1989 r. Film podejmuje ważny problem bezdomności, ale w żaden sposób nie jest w stanie zmierzyć się z tym zjawiskiem. Bezdomni i fenomen bezdomności oraz alkoholizm nie są w stanie zaistnieć inaczej niż jako dopełnienie schematów hollywoodzkiego scenariusza napisanego przez Przemysława Nowakowskiego, scenarzysty Katynia, Ono czy serialu Na Wspólnej.

Z przyjemnością oddajemy do państwa rąk drugi numer biuletynu “Sprawa Lokatorska”. Tym razem wydajemy go w momencie, kiedy demonstracje i pikiety na tematy mieszkaniowe odbywają się regularnie, kilka razy w miesiącu równolegle w kilku miastach (Warszawa, Kraków, Poznań). Dlatego też, ten numer zawiera mniej informacji prawnych, a więcej relacji z akcji i wydarzeń organizowanych przez organizacje lokatorskie. Zaczynamy od przeglądu najważniejszych wydarzeń, które miały miejsce w miesiącach marzec – maj. Działo się sporo, ponieważ w Warszawie w tym czasie zorganizowano w sumie 9 demonstracji, w Poznaniu odbył się jeden z większych protestów w obronie squatu Rozbrat, a w Krakowie, lokatorzy zorganizowali władzom miasta “orkiestrę na puste garnki”. Od omówienia tych wydarzeń zaczynamy ten numer “Sprawy lokatorskiej”. Poza protestami, w Warszawie odbyła się także dwudniowa konferencja “Kwestia mieszkaniowa i ruchy lokatorskie w dobie globalizacji”, z której publikujemy obszerną relację.

W lutym 2009 roku Inicjatywa Pracownicza w zakładach Cegielskiego weszła w spór zbiorowy z pracodawcą, który omówił rokowań. Powiadomiona prokuratura umorzyła sprawę. Odpowiednie pismo w tej sprawie związek otrzymał wczoraj.Związek zarzucił ówczesnemu prezesowi HCP Rafałowi Wiatrowi nie tylko, że nie dopełnił obowiązków nałożonych na pracodawcę zgodnie z art. 8 ustawy o rozwiązywaniu sporów zbiorowych, ale negując fakt istnienia sporu zbiorowego, przeszkadzał w jego prowadzeniu czym popełnił przestępstwo z art. 26 ust. 1 ustawy o rozwiązywaniu sporu zbiorowego.