Ostatnie niedzielne popołudnie na Rozbracie  (23 października) minęło na wykładach i dyskusji na tematy związane z koncepcją instytucji dobra wspólnego. Mieliśmy okazję wysłuchać prezentacji dr Anny Curcio poruszającej kwestie związane z feminizmem autonomistycznym, pozycją kobiet w gospodarce kapitalistycznej oraz ich rolą „bodymachine” w kapitalizmie. Dr Gigi Roggero przybliżył nam ideę dobra wspólnego jako alternatywy wobec opresji rządów własności prywatnej. Dyskusja dotyczyła także globalnej rewolucji toczonej w dobie obecnego kryzysu.

Na dziś przygotowano kolejną brutalną eksmisję. Tym razem zleceniodawcą jest Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych. Ofiarami mają paść dwie kobiety. Pomimo wcześniejszych trudności finansowych lokatorek, czynsz za lokal jest regularnie opłacany od 2008 roku. W wyniku wcześniejszych kłopotów narosło jednak zadłużenie. Dyrektor ZKZL, Jarosław Pucek wielokrotnie zapewniał, że Zarząd będzie starał się pomóc każdej zagrożonej eksmisją osobie, która wyrazi wolę współpracy oraz spłaty długu. Lokatorki chciały zapłacić zaległy czynsz, Pucek nie chciał im jednak tego umożliwić poprzez rozłożenie zaległości na raty. Nie zgodził się także na spłatę zadłużenia w innych formach. Usilne prośby lokatorek o nawiązanie współpracy zostały przez ZKZL całkowicie zignorowane, po czym troskliwy Dyrekotr Pucek przypieczętował eksmisję wskazując hotel robotniczy, jako tymczasowe miejsce zamieszkania. Wyrok ten ma wykonać ten sam komornik, który wczoraj wysiedlił kobietę na wózku inwalidzkim.

Komornik, Artur Kaczmarek, który dokonał eksmisji z domu Katarzyny i Ryszarda Jenczów, złamał prawo. Będąc poinformowany o stanie zdrowia Katarzyny Jencz i zastając w domu pogotowie ratunkowe, powinien był wstrzymać eksmisję i wezwać biegłego lekarza sądowego, który ostatecznie określiłbym czy może być ona kontynuowana. Dodatkowo odmówiono wstępu na teren posesji i samego mieszkania Jenczów osób przez nich zaproszonych, którzy mogliby być świadkami w sprawie eksmisji.

Dziś policja stosując przemoc pozwoliła komornikowi na eksmisje niepełnosprawnej kobiety. Przekonaliśmy się jeszcze raz, że prawo właścicieli i developerów stoi ponad naszym prawem do mieszkania i ochrony zdrowia. Więcej. Zrobiono wszystko, aby utrudnić dziennikarzom pokazanie nam jak wyglądają takie eksmisje: jak osiłki komornika znoszą z czwartego piętra omdlewającą ze strachu kobietę na wózku inwalidzkim, jak płacze ona i jej mąż. Jak ładuję się ją do karetki. Jak wynosi się meble i cały dobytek. Za szczelnym szeregiem policyjnej prewencji z kaskami, tarczami i psami, starano się ukryć brutalność państwa i bezradność miasta, które nie potrafi swojej niepełnosprawnej obywatelce zapewnić minimum, jakim jest dach nad głową, o który zabiega od kilku lat. Nie wystarczyło, że jest niepełnosprawna, miasto chciało jeszcze – dla spełnienia biurokratycznych wymogów – aby była bezdomna. Dziś stało się to faktem.